Maar we beginnnen leuk!
Als nieuwe Barista bij de Coffee Company, viel ik meteen met mijn neus in de boter: de Finale van de Baristacup in club Trouw (een beetje ter vervanging van club11. Dit is in de oude gebouw van de Trouw krant, in de kelder, waar vroeger de drukpersen stonden. heel cool en industrueel!). Daarvoor gingn we eerst nog eten met de crew in Canvas op de 7e. Een restaurant in het (jaa weer oude krant gebouw) Volksrant gebouw. Heel gaaf is dat! Je hebt uitzich over heel amsterdam en het is ook lekker industrueel met allemaal grafitti. Heeeerlijk gegeten!
Anyway, ik had me voorgenomen om niet te laat naar huis te gaan (half 12) omdat ik volgende dag een stage toewijzinggesprek had op school en vooral NUCHTER naar huis wilde gaan. Naja...een drankje dan...en nog een, en nog een. Paar uur later dan gepland moest ik door de stromende regen naar huis. Tsja...ik had dus écht eerder naar huis gemoeten (of nog later, toen was het weer droog). Al na 2 minuten ging mijn ketting eraf. Ik ben best handig met dat soort dingen, maar niet als hij helemaal vast is gaan zitten. Blijkbaar zag ik er niet lief en schattig uit, want het duurde een kwartier voordat iemand vroeg of hij kon helpen (misschien was het midden in de nacht ook niet zo druk, goh.)...Ondertussen was ik al doorweekt...BAH..als je aan mij moet vragen waar ik het meeste een hekel aan heb is het fietsen in de regen.. BAHH...
Als een verzopen kat kwam ik thuis (later dan nodig, ik dacht ik fiets ff wat anders..ik was totaal de weg kwijt..nog steeds in die K^&*^%^regen). Mét ranzige handen onder dat kettingspulshittt
Nu we toch bij zielig en Coffee Company zijn..Ik heb weer eens iets lekker voor elkaar gekregen wat niemand anders lukt: me voet op het werk openhalen aan de zijkant van een ijzerenbak..zo erg dat het bloed eruit liep en er binnen kortste keren een plasje in me slipper lag (JA, DOM, die slipper. Ik werk voortaan dus NIET meer met slippers...BELOOFD. Verder doe ik normaal altijd hele wijze en verstandige dingen hoor.)...hup in de taxi naar de eerste hulp. Helemaal alleen me laten behandelen. Beetje zielig, vooral toen de dokter besloot dat ze een beetje in de wond moest schoonmaken. Ofzoiets. Maar toen ik weer naar buiten liep (het viel mee heb een paar hecht-vleugeltjes-splijster-dingetjes) voelde ik me stiekem ook wel stoer. Dus ging ik maar weer in de tram naar huis.
Rond het middaguur had ik me vrijdag weer bij elkaar geraapt en verscheen ik op school (terwijl ik vrij had!!!). Met een lang gezicht en ogen die nog dicht zaten liep ik ons cafe binnen en bestelde een kop koffie. "hé'", zegt iemand, "je hebt hetzelfde aan als gisteren tijdens het feest." Ik kijk naar mezelf met mijn feest jurk nog aan en moet lachen. "Ja, dat klopt", zeg ik met een glimlach die ik een paar seconden vasthoud. "Het was leuk hè?"
Dit zegt genoeg :)
Ps. Ik heb overigens een half uur naar het scherm van de pc gestaard en vroeg me af wat ik in godsnaam deed op school; toen mijn hoofd op de tafel viel, besloot ik dat het genoeg was en verliet ik de school.
Uit sommige opdrachten op school kan je nog écht iets spannends halen!
Flirten achter het raam
Door Sarah Dienaar
AMSTERDAM – Om een realistischer en positiever beeld van de Wallen te geven. Om mensen te laten ervaren hoe het nou ‘echt’ voelt. Maar ook om lekker te provoceren. Om die redenen is Mariska Majoor, ex-prostituee en oprichter van het Prostituee Informatie Centrum (PIC), deze week begonnen met een prostitutiecursus. “s Avonds, want dan komt het rode licht beter uit.”
Mariska Majoor valt met de deur in huis: "Nou, zullen we dan maar achter het raam gaan zitten?" Twijfelend loop ik met haar mee. Ze heeft er een ’gezellig‘ hoekje van gemaakt met kaarsjes, een zacht kussentje op de kruk en een rood gordijn, om de ruimte van de winkel af te scheiden.
Ze vertelt dat ze altijd begint met een glaasje champagne of wijn. "Omdat je van te voren best zenuwachtig kunt zijn, laat ik je eerst rondlopen in de winkel, vertel ik wat over mijzelf en laat ik de ruimte zien waar je zult gaan zitten."
Cursisten kunnen kiezen welke kleding ze willen aantrekken Ook een ‘gewoon’ joggingpak mag. "Het moment dat ze in de kleding daar gaan zitten, kan heel confronterend zijn. Zit je daar in je sexy kleding en staren er allemaal geile mannen naar je." De eerst vijf minuten mag je nog niet een klant naar je toe lokken, maar alleen maar kijken naar de bewegingen van de mensen op straat. “Het is belangrijk dat je goed bepaalt wat voor types er rondlopen en welke jou bevallen. Je hoeft niet ieder willekeurige man naar binnen te lokken.”
Na een tijdje vraagt ze glimlachend of ik lekker zit. Ik ben even van mijn! à propos en kijk maar naar buiten, naar wat er rondloopt. Voor haar is dit natuurlijk gesneden koek en ze praat gemakkelijk verder. “Als iemand je benadert die jij binnen wil laten, maak je enkele seconden oogcontact. Wat je doet met je ogen is ontzettend belangrijk. Wegkijken of juist vasthouden, dat zijn twee totaal verschillende signalen.” Het is dus eigenlijk een soort flirten. “Ook je houding is heel belangrijk.” Majoor gaat er bij zitten als een zoutzak en zegt: “Kijk als ik zo ga zitten dan is natuurlijk niemand geïnteresseerd.”
Met je vingers laat je zien hoeveel je kost. “Als je vijftig euro vraagt, houd je vijf vingers op. Maar als jij je er beter bij voelt, mag je ook een bordje omhoog houden waar een ‘L’ van ‘Leerling’ op staat.” De klant komt vervolgens bij de deur. “Als je het leuk vindt, mag je een praatje houden met de klant, maar verder dan dat gaat het niet.”
“Het leukste deel is eigenlijk dit, het binnenhalen.” Je moet het ook zien als een spelletje.” Ze vertelt dat je het leuk moet maken voor jezelf. “Mensen verwachten niet dat het ook spannend kan zijn en dat je er plezier aan kunt beleven. Het beeld van prostituees is dat ze daar allemaal gedwongen zitten en uit arme landen komen. Dat klopt niet altijd.”
Majoor denkt dat het merendeel van de vrouwen dat zich zal aanmelden gewoon wil weten hoe het voelt: “Dat vinden ze dan gaaf”. Zo vertelt ze over een vrouw die belde voor een afspraak en zei dat ze dit altijd al een keertje had willen doen en nu zo blij was dat het eindelijk kon. Maar Majoor verwacht ook dat er een kleine groep zal zijn die er beroepsmatig mee verder wil gaan.
De ex-prostituee wil dit niet voor altijd blijven doen. “Dat ik over enige tijd weer wat anders wil, is duidelijk. Ik denk dat ik langzaam afscheid moet nemen van de prostitutietak. Het wordt tijd. Ik wil hier niet als een oude taart eindigen.”
Ja ik leef nog, ik leef heel goed zelfs. Zoals het leven hoort te zijn.
Maar ik heb gewoon nog geen internet.
Dus zo zit het in elkaar.
Weten jullie dat ook weer!
